MBlog

Globalisering, een race to the top ° 15 jun 06

Door Rutger van Waveren | Alle berichten van Rutger

Het Verkenningsinstituut Nieuwe Technologie (ViNT) organiseerde afgelopen dinsdag haar jaarlijkse symposium. Dit jaar was het thema ‘Is de wereld werkelijk plat?‘, geïnspireerd door het boek van Thomas L. Friedman The World is Flat. De zaal in de Beurs van Berlage zat goed vol in een dag die perfect was georganiseerd. De inhoud was interessant. De sprekers die waren uitgenodigd belichtten elk weer een andere kant van globalisering. Aan het woord kwamen:

• Navi Radjou, vice president Forrester Research
• John Gray, professor of European Thought London School of Economics
• Maarten van Rossem, bijzonder hoogleraar Nederlandse cultuur Universiteit van Utrecht
• Jeroen Tas, oprichter en chairman MphasiS
• Roger de Bruyn, emeritus hoogleraar creatief denken

Navi Radjou (presentatie, PDF) en Jeroen Tas (presentatie, PDF) hadden het voornamelijk over outsourcing (global sourcing) en de opkomst van India en China (Chindia volgens Radjou). Het leek er af en toe op dat globalisering niets anders is dan de snelle groei van de BRICs. Tas, oprichter van MphasiS, hield een gedreven verhaal over de markt die zijn bedrijf dient. Zij helpen bedrijven met het uitbesteden van werk aan voornamelijk India. Hij zei dat India, ondanks de moeilijke regelgeving succesvol is geworden door de mentaliteit en de werklust van de mensen. Ondanks dat het managen van deze projecten moeilijk is, zijn de voordelen doorslaggevend: lagere kosten, meer snelheid en flexibiliteit. Voor extra informatie over Jeroen Tas verwijs ik je naar een aflevering van Tegenlicht waar hij aan het woord komt.

Radjou voegde er enkele nadelen van India aan toe: de matige kwaliteit van onderwijs en de stijgende salarissen.

Het betoog van Radjou werd interessant toen hij sprak over Global Innovation Networks. Naarmate de wereld steeds meer een level playing field wordt, hoe makkelijker geografisch verspreide partijen met elkaar kunnen werken om waarde te creëren. Het deed me denken aan een artikel uit ’93 van Normann en Ramirez: From Value Chain to Value Constellation: Designing Interactive Strategy waarin wordt gesproken over hoe netwerken van bedrijven het traditionele idee van een waardeketen verlaten.

Radjou’s verhaal diende bijna als een praktische cursus globaliseren. Hij presenteerde een praktisch model (bijna gelijk aan het door Magnus gehanteerde BOS model) waarin de relatie tussen elementen van een bedrijf weergegeven wordt. Bij elk element gaf hij een voorbeeld van een bedrijf die succesvol was in het mondialiseren ervan. Het gevaar van het noemen van best practices in combinatie met een model is dat je naar het model gaat toepraten. Zijn de best practices echt een empirische onderbouwing voor het model? Of is het model slechts een praatplaatje?

Zijn laatste punt behandelde de risico-inschatting die bedrijven moeten maken als ze willen globaliseren. Hierin werden vooral economische nadelen genoemd, iets waar de volgende spreker John Gray op verder ging.

John Gray had een boeiend verhaal wat hij droog bracht. Zijn inslag was minder economisch. Hij was van mening dat Friedman technologisch deterministisch was. Niet de technologie, maar cultuur, politiek en nationalisme zullen globalisering vormen. Hij zag globalisering als een krachtig historisch proces met een open einde; er zal geen één uitkomst zijn. Zijn blik was verfrissend in een zaal vol met mensen uit het bedrijfsleven.

Gray benadrukte dat de economische visie op globalisering te nauw is. Er zijn veel meer krachten die globalisering vormen, geopolitieke krachten en nationalisme zijn voorbeelden. Er zijn ook economische factoren die van invloed zijn op de politiek, zoals de toegang tot energie. De honger naar energie in een globaliserende wereld veroorzaakt politieke machtsverschillen. De wereldwijde industrialisatie heeft een toenemende hoeveelheid energie nodig. Milieuvervuiling is een dus een bijproduct van globalisatie.

Maarten van Rossem bood een historisch perspectief. Zijn boodschap was dat Nederland al 600 jaar aan het mondialiseren is. Hans Mestrum heeft hier een verslag staan. Van Rossem’s praatje was vermakelijk, op typische manier doorspekte hij zijn verhaal met cynisme en droge opmerkingen. Hij drukte het publiek op het hart dat we niet bang moeten zijn voor monialisering. Net zoals Radjou en Tas zei hij dat mondialisering veel kansen brengt. Het is geen race to the bottom, maar een race to the top.

Als laatste sprak de Belg Roger de Bruyn. Zijn presentatie raakte nauwelijks thema globalisering, het was aardig maar generiek. Hij had het over creatief denken en hoe de mens goed is in het maken en volgen van patronen. 98% van tijd doen we dit. Het gaat om de 2% van onze tijd waarin we echt innovatief zijn.

Het symposium was een goede exercitie in het nadenken over globalisering. Het publiek en de twee goede presentatoren Michiel Boreel en Menno van Doorn (presentatie, PDF) waren over het algemeen optimistisch in de kansen die globalisering ons bieden. Het begrip globalisering kwam helaas te vaak naar voren als het uitbesteden van werk naar India en China. Het was geen holistische kijk op de hele wereld, maar een economische blik op de geïndustrialiseerde wereld. Goed dat John Gray was uitgenodigd; globalisering is misschien wel een race to the top, maar ten koste van wat?

Popularity: 2% [?]

 Loading ...

2 Reacties