Tegenvaller voor Google news ° 18 sep 06
Door Dirkjan van Groeningen | Alle berichten van Dirkjan
De Brusselse rechtbank heeft zojuist een vonnis geveld in de zaak tussen franse uitgevers en Google News. Waarbij laatstgenoemde te horen heeft gekregen dat het geen koppen, alinea’s en verkleinde foto’s van Franse en Duitse dagbladuitgevers in de index op mag nemen. Voor Google News, dat indirect aan het werk van de krantenuitgevers verdient door berichten te indexeren en er advertenties aan te koppelen is dit een behoorlijke tegenvaller. Anderzijds is het voor de uitgevers een belangrijk vonnis, gezien de steeds groeiende marktmacht van Google, die overigens goed wordt beschreven in het volgende filmpje.
De Nederlandse dagbladuitgevers willen dat Google niet zomaar met hun producten geld kan verdienen zonder daarvoor iets af te staan. Kees Spaan (voorzitter van de Nederland Dagbladpers) spreekt over een ‘business model’ dat de NDP met Google wil overeenkomen. Betekent dat opbrengstdeling van Google News? Spaan: “Inderdaad, als Google winst maakt met ons werk willen we daarin meedelen. En nogmaals: dit is niet gericht tegen search engines in het algemeen maar tegen de specifieke verzamelingen en indexering van het werk van uitgevers en journalisten.” (bron: planet.nl)
Het vonnis is ook een signaal naar andere partijen die nieuwsberichten indexeren en publiceren. Het is nog niet bekend of Google in hoger beroep zal gaan tegen de uitspraak.
Popularity: 1% [?]
Loading ...
De Belgische rechter baseerde zich voor zijn vonnis op de bevindingen van een externe internetexpert (Luc Golvers) die Google News als een nieuwsportaal beschouwt. Auteursrecht (intellectueel eigendom) is daarin een belangrijk motief.
Reinolt Duerings (19 sep 06 om 16:05)Grappig in Nederland is een vergelijkbare klacht – van PCM – aantasting van het auteurrecht m.b.v. het zgn. deep linking door kranten.com zes jaren geleden afgewezen. De NDP in de persoon van de aangehaalde Cees Spaan lijkt redelijk tevreden met dit vonnis. Begrijpelijk: waar content wordt gemaakt (en da’s) mensenwerk, moet worden betaald (voor het gebruik van die content); zij het door inkomsten uit oplage, dan wel door inkomsten uit advertenties en daar horen ook interactive uitingen bij. Adverteerders willen namelijk niet langer al hun geld op 1 volwassen (papieren) paard zetten, maar graag ook nog deels ( 5 – 10%) op een veelbelovend (digitaal) veulen. Gezien de grote belangen die ermee gemoeid zijn, moet de dagbladpers deze uitspraak niet zien als een adequate oplossing, maar eerder als een goede aanleiding de discussie met Google aan te snijden over een evenredige vergoeding dan wellicht een kickback fee.
Ik vind het zelf buitengewoon opmerkelijk dat de schuld zo eenzijdig bij Google wordt gelegd. De zoekengine van Google maakt gebruik van zogenaamde robots / bots om de content op websites te indexeren. Als eigenaar van een website (lees de dagbladuitgevers), is het mogelijk in de configuratie van je site aan te geven welke delen van de site wel/niet door search engines geindexeerd mogen worden. Deze “regels” kunnen er juist voor zorgen dat betaalde content niet in de search index terecht komen en volgens mij respecteert Google deze ook prima. Het is dus heel goed mogelijk dat de dagbladuitgevers zelf schuld hebben bij de aanklacht (zie ook Tweakers.net
Niels Vegter (28 sep 06 om 10:53)Verder is de discussie over gratis content natuurlijk ook een interessante. Door het enorme aanbod van (gratis) nieuwssites op Internet moet je als uitgever denk ik bijzonder goede argumenten hebben om content tegen betaling aan te bieden. Veel nieuwsfeiten kun je immers makkelijk ergens anders op internet wel gratis vinden. Ik vraag me dan ook af of deze “struisvogel politiek” van uitgevers lang stand gaat houden; dit moet haast wel op termijn gevolgen voor hun portemone hebben. Mijn advies zou zijn: if you can’t beat them, join them!
Dit onderwerp is boeiend genoeg – zie ook mijn bijdrage op MarketingFacts en om er nog op terug te komen. In zekere zin sprake van twee werelden die elkaar nu tegen komen: de krantenwereld (die van uitgeverij naar multi-mediaconcern wil evolueren) en die van Google dat zich van “a technology business” (in 2001, woorden van hun eigen CEO) heeft ontwikkelt tot een wereldwijd mediabedrijf. Streven van beiden: de eigen belangen te beschermen – in een notendop enerzijds: de productie en distributie van content, anderzijds het creëren en het exploiteren van bereik. Dit alles binnen het kader van de juridische mogelijkheden die zich nog aan het uitkristalliseren zijn – vergelijk bijv. het Kranten.com-arrest eens met de recente Belgische uitspraak – en die door beide partijen worden aan het afgetast/dan wel ingeroepen.
Verder, een search portal heeft drie componenten: een crawler, een index en een UI. In principe valt er over de eerste twee niet veel te zeggen: de een vindt en brengt, de ander bouwt een index van sites en ken- of trefwoorden; in omgekeerde vorm wordt via deze woorden toegang tot de ‘gecrawlde’ websites geboden via de derde component, de UI. Frequentie van het ‘crawler’-bezoek bepaalt de actualiteit (wie kent niet “Error 404 – File not found!”?). De tweede component valt nog te ‘tweaken’ bijv. door slim gebruik te maken van bijv. semantische technieken – zie ook mijn eerdere bijdrage aan deze Blog over SAP Entreprise Search op 13/9 – en of toepassing van metadata. Een andere toepassing van metadata is het voorwaardelijk beschikbaarstellen van content.
De UI is net de component die min of meer ter discussie staat, met name hoe het zoekresultaat (de hitlist) wordt gepresenteerd, vorm, volgorde en in welke context. Krantenuitgevers vrezen terecht dat hun advertentieinkomsten – die op papier toch veelal teruglopen – nog verder zullen afnemen. En voor content die door (betaalde) mensen wordt gemaakt moet nou eenmaal worden betaald – in whatever way!
Tja, de gedachte “if you can’t beat them, join them!” lijkt voor de hand te leggen, er is echt wel een caveat: in een van de mooiste relationele ‘joins’ die wij mensen kennen, het huwelijk, stel je namelijk vooraf vast hoe dan plaats gaat vinden: in gemeenschap van goederen of op huwelijksvoorwaarden. In deze situatie uitgaand van de tweede optie zouden beide partijen moeten definiëren wat ze precies inbrengen in de join. Volgens mij hebben ze daar een hele kluif aan, omdat dat nou juist het onderwerp is van de hele juriodische discussie.
Reinolt Duerings (5 okt 06 om 11:12)