Om te beginnen met de ‘koninklijke’ status van content – een paar relativerende opmerkingen in deze context:

* Elvis wordt nog steeds beschouwd als ‘The King’ en zijn content wordt nog steeds vorstelijk verkocht; alleen zelf heeft hij er niet meer zoveel aan;
* Willem III had als stadhouder van Holland meer in te brengen dan als king van Engeland;
* De Engels/Nigeriaanse zangeres Sadé zong ooit: “Your love is king”; en weten allemaal dat betalen voor liefde een vrij povere invulling aan dat begrip geeft.

Als (rechtstreekse) betaling niet altijd haalbaar is, hoe kan je dan toch een zinvolle benutting aan content geven. Je geeft daarvoor een aanzet en daar kan ik nog een aantekeningen bij plaatsen.

Zo zijn aspecten als relevantie (het ondersteunen/faciliteren van beslissingen) en tijdigheid belangrijke dimensies – content gerelateerd aan “high-risk, high-cost activities” of “data-centric” content zijn hier een goed voorbeeld van. In de B2B-omgeving wordt hiervoor betaald. En ook als consument wil je betalen voor dit soort info (“wat hebben vergelijkbare huizen in mijn postcode de afgelopen 5 jaar opgebracht?”) – de fee daarvoor zal uiteindelijk door het marktmechaniek worden bepaald (Zo lijken de fees voor downloaden in de US zich te fixeren op een peil van $ 0.70 – $ 1.00 per song en $ 6.50 – $10.00 voor een album).

Benutting van content in een community-sfeer kan zeker bijdragen aan een ander exploitatiemodel, zij het dan de aanbieder van de content dan genoegen zal moeten nemen met een andersoortige vergoeding dan voorheen. De content fungeert immers als bouwsteen of cement en daarvoor staat een heel ander tarief dan voor een eindproduct (in de vorm van een huis, of in het geval van content: een tijdschrift of boek).

De kosten voor content in brede zin (concert of voetbalwedstrijd) worden nu ook al niet eendimensionaal, lineair gedragen. Afgezien van de entreegelden wordt een voorstelling (of een wedstrijd) mede betaald door: donaties, sponsorgelden, licentiegelden, merchandising, subsidies en opbrengsten van rechten.

Je had de Contact Providersrol wat mij betreft meer mogen toespitsen op de veranderende rol richting de ‘adverteerder’. Uiteindelijk zijn de contacten die voor hen worden gefaciliteerd m.i. vele malen lucratiever dan de ‘contentfees’ waar jij op hoopt. Mits je als mediabedrijf de meeste, meest optimaal verrijkte userdata weet te verzamelen en vooral weet uit te nutten richting adverteerders.