MBlog

Financieel bewustzijn in moderne organisaties ° 23 sep 08

Door Paul Broersen | Alle berichten van Paul

Nu de economie hier en daar tekenen van afkoeling vertoont, komt kostenreductie weer opzetten. Deze term heeft bij veel bedrijven een negatieve bijsmaak vanwege de associatie met ontslagrondes en grote bezuinigingen.

Dergelijke kostenreductie betreft de grote uitgaven. Echter, weet het bedrijfsleven wel wat ze uitgeeft? London Business School zeg van niet: zie CFO magazine.

Gemiddeld gesproken is bij een bedrijf in de zakelijke dienstverlening het uitgavenpatroon als volgt samengesteld:

Met andere woorden: 80% van de totale uitgaven (exclusief salarissen) wordt gevormd door de kleinere uitgaven zoals employee benefits, kantoorartikelen en financiering. Het zou dus heel logisch zijn om die eens tegen het licht te houden bij bezuinigingsrondes in plaats van de nieuwe investeringen.

Rubber stamped assets

80% van de uitgaven betreffen zaken die gewoon gekocht worden door vrijwel de hele organisatie. Het Engels heeft hier een mooie term voor: de ‘rubber stamped assets’. Onderzoek van onder andere de ABN Amro bank toont aan dat het uitgavenpatroon van dit soort werkkapitaal of ‘out of pocket’-kosten gemiddeld met ruim 15% verminderd kan worden.

Let wel, deze vermindering doet niemand pijn: een echte win-win situatie. Hiervoor zijn helemaal geen grote ingrepen in de processen en/of bedrijfsactiviteiten nodig. Het gaat om de kleine zaken: hoe zit de IT, welke auto’s rij ik, hoe gaat het met printen, hoe vaak vervang ik mijn kleine goederen, wat kan ik hergebruiken?

Verkondigen van kostenreductie betekent meestal praten, vergaderen, beleidsnota’s en memo’s schrijven, gegevens verzamelen en analyseren voor de besluitvorming. Gewoon de dingen doen die iedereen meteen te binnen schieten, of elkaar aanspreken op verspilling is not done. Sterker nog, over deze ‘kleine’ uitgaven praten is meestal ongepast. Het stempel van misplaatste zuinigheid ligt op de loer.

Kloof tussen denken en doen

Waar komt deze schroom vandaan? Waarom vinden we het vervelend om onze mensen te vragen om allemaal iets zuiniger aan te doen?

Waarom vragen we niet gewoon aan onze debiteuren om volgens afspraak te betalen. Waarom kan een middenklasse leaseauto niet hergebruikt worden, en waarom worden contracten niet tegen het licht gehouden?

Ik denk dat dit veelal te maken heeft met een –naar mijn smaak- misplaatst verband gezien tussen prijs en kwaliteit (of waardering). “Werknemers zullen vast veel minder hard gaan werken als ze een andere auto krijgen”, of “Deze klant betaalt altijd wel 10 dagen te laat, maar hij koopt ook heel veel”

Het Hollandse spreekwoord “Die het onderste uit de kan wil hebben, krijgt het deksel op den neus” wordt op veel verschillende manieren uitgelegd.

Wellicht onbewust blijft iedereen liever veilig beleidsnota’s schrijven en investeren in persoonlijke relaties, dan zijn collega’s aan te spreken, met als risico als kniert of als “Scrooge” bekend te worden.

Popularity: 4% [?]

 Loading ...

2 Reacties